شد . اين حادثه در بين سالهاى هفتم و هشتم بعثت به وقوع پيوست . هجرت به حبشه پس از مرگ ابوطالب ، پيامبر صلى الله عليه و آله با بحرانهاى سختى روبه‌رو شد . قريش همه نيروى خود را براى نابود كردن مسلمانان و از ميان بردن نهضت اسلامى به كار گرفت و فشارهاى سختى بر مسلمانان وارد آورد . آزارهاى فراوانى بر پيامبر روا داشت . چند بار نيز كمر به قتل پيامبر بست امّا خداوند از اجراى نقشهء آنان جلوگيرى مىكرد . پيامبر دربارهء بحرانهايى كه گريبانگير او و مسلمانان شده بود ، تدابيرى انديشيد . به مسلمانان فرمان داد تا به حبشه هجرت كنند . اين نقشه با هجرت دو گروه بزرگ از طريق دريا به حبشه ، اجرا شد . مسلمانان بدين‌ترتيب از شر كفار و مكر و حيلهء آنان جان سالم به‌دربردند . پادشاه حبشه نيز آنان را پناه داد و مقدمشان را گرامى داشت . پيامبر در مورد خود نيز تصميم گرفت به « طائف » ، شهرى نزديك مكّه كه قبيلهء بزرگ و نيرومند ثقيف در آنجا زندگى مىكرد ، برود . پيامبر بدين اميد به طايف رفت كه مردم آنجا را هدايت كند ؛ تا آنان نيز پيامبر را از آزار و اذيت قريش در امان نگاه‌دارند . امّا اين طرح ، با موفقيت روبه‌رو نشد . قبيلهء ثقيف نه تنها اسلام نياورد بلكه ديوانگان و نادانان خود را بر پيامبر گماشت تا آن‌حضرت را به بدترين شكل آزار دهند . آنان كسانى به مكّه فرستادند تا ماجراى دعوتشان به اسلام از سوى